پرهیز کن...

ای بکر ترین برکه ! هــــلا سوره ی صافی !                 

پرهیز کن از این همه پرهـــــــیز اضــــافی ! 

داغی بزن از بوسه به پیــــشـانی  ســـردم                  

بدنام کـــــه هستیـم به انـــــدازه ی کـــافی

تلخینـــه ی آمیخــــــته با هــر سخـــــنت را                

صـد شکر ! شکـــرپاش  لـبت کرده تلافـی !

بــــــــا یافـــــــتن چشــــم تو آرام گـــرفــتم                

چون شاعر درمانده پس از کشــــف قوافی

چندیست که سردم شده دور از دم گــرمت                   

بر گردنـــم از بوســــه مگر شال ببـــافی ...

/ 0 نظر / 6 بازدید