من راه تورا بسته تو راه مرا بسته...

از زمـــزمه دلتنگیـــــم ، از همهمـــه بیــــــزاریم

نـــه طاقــت خـــاموشی ، نــه تاب سخن داریم

آوار ِ پــریشانـــی ست ، رو ســـوی چه بگریزم ؟

هنگامه ی حیرانی ست خود را به که بسپاریم ؟

تشـویش ِ هــــزار «آیا» ، وســـواس ِ هزار «امّا»

کــوریم و نــــمی بینیم ، ورنـــه همــــه بیـماریم

دوران شــــکوه باغ ، از خاطــــرمـان رفــته است

امروز که صف در صـــف ، خشکیده و بی بـــاریم

دردا  کـــه  هـــدر دادیم  ،  آن  ذات ِ گــــرامی را

تیغیــــم و نمی بّـــریم ، ابــــــریم و نـــمی باریم

ما خویش نـــــدانستیم ، بیداری مان از خـــــواب

گفتند که بیداریــــد ، گفتیــــــم که بیــــــــداریم !

مــن راه تو را بستــــه ، تــــو راه مـــــرا بستـــه

امیّد ِ رهــــایی نیست ، وقتی همـــه دیواریــــم

 

استاد حسین منزوی

/ 0 نظر / 1733 بازدید