عاشق ها...

قل اعـــوذ برب عاشــــق‌ها ... مَلِـــک الناس، الـــــهِ عـــاشــق‌ها

قل اعــــوذُ ... از اینــــکه دنیــــا را، بــــزند آتـــــش آهِ عاشــــق‌ها

اشکشان دانه‌های انگور است، گریه نه، پرده‌هایی از شور است

حلقــــه‌ی کهکشــــانی از نــور است، گوشه‌ی خانقاه عاشق‌ها

«ماه من» در خسوف خود پیچید، از میـــــان دریچــــه وقتـــی دید

آســـــمان آسمان تفاوت داشت، «ماه گردون» و ماه عاشــــق‌ها

«عین، شین، قـاف » واژه‌هاشان را، این حروف سفید می‌سازنـد

حـــرف‌های سیاه پیدا نیســــت، روی تختــــه سیــــاه عـاشق‌ها

لبِ ذهن مرا قلــم می‌دوخت، واژه‌ بر روی کاغــــذم می‌ســـوخت

آخــــر اســـــم مـــقاله‌ام این بود: «عاشـــــقی از نگاه عاشق‌ها»

دل مــــن باز هــــم صبـــــوری کن، باز از چشــــم‌هاش دوری کن

تـــو بـــه مــــن قول داده بودی کــــه، نکنــــی اشتبــاه عاشق‌ها

ای خـــــدایی که اهـــــــل اسراری، کــــه به پروانــه‌ها نظر داری

که خــودت عاشــــقی، خبـــــر داری، از دلِ بی‌پنــــــاه عاشق‌ها،

بعــــد از این روزهـــــای در زنجـــــیر، درد شـــلاق‌هـــای بـی‌تاثیر

بـــرسان مــــرد مـــــهربانی کـــــه، بگــــذرد از گنـــــاه عاشق‌ها

بــــرسان مـــرد مهربانی کــــه، با احـــــادیث حضـــــرت مجــنون

مــو پریشـــــان به تخــــــت بنشیند، بشـــــود پادشاه عاشق‌ها...

 

" قاسم صرافان "

 

/ 0 نظر / 4 بازدید