به وسعت قلب مهربانت

 

مدل نقاشی رنگ روغن

غزل از علیرضا بدیع

بیـــار سُـرمه و بر چشــم های ماه بکش * دمـی در آینه خـــــــود را ببیــن و آه بکش

بعیـــــد نیســــت به سوی تو قبله برگردد * تمــــــام مجتهـــــــدان را به اشتباه بکش

همین که زنــگ زدم  بازکن  دو دستت را  * مرا از این همــه بــــاران به سرپنـاه بکش

به صــــــرف بوســـه ی ناگاه میهمانت را  * کنــار پنجــــره تا میـــــز صبحـــــگاه بکش

پر است خانه ات از صبح و رنگ و طراحی * مرا سپیـــد صدا کن ولـی سیـــــاه بکش

پر است سینـــه ام از حرف های ناگفته   * به من نگاه کـن و شعـــــر پا به ماه بکش

تـو را چنــــــان غزلــــی تازه بر لب آوردم   * مــــرا مجســـمه ای کـن به کارگاه بکش

گل مرا بتــــــراش و دل مـــــــــرا بخراش   * سپس به مســلخ درد آور گنـــــــاه بکش

مرا ببوس! که چشمم بـه زندگی وا شد   * مرا ببخش اگـر ...  اشـک مـن هویدا شد

درین مجسمه از روح خـــویش جاری کن   * بگیر دســـــت مـرا و بـــــــه چارراه بکش

*********

و اینکه:

من مانـــدم و چتـــرم، تو و پرحرفی باران   لعنت به تو ای چتر! دهان از چه گشودی

یک عمــــر دویدم کـــــه تو را بــــاز ببینم     یک عمر نبودی، که نبودی، که نبـودی...

                                                                          آرش شفاعی


/ 0 نظر / 59 بازدید