زلفت نمیگذاشت ببینم تورا درست...

فرشـــی به زیر ِپـــای تو از سبــزه زار بود

مـــن بـــودم و تــــو بودی و فصل ِبهار بود

افتـــاده بـــود، مــــاه در آغـــــوش جویبار

خیــــره، نگــــاه مــــا بــــه دل جویبار بود

زلفت نمی گذاشـــت ببینم تـــو را درست

 مــن تازه کــــار بودم و او کهنـــه کار بود

از مـــن هـــزار پرسـش ِپوشیده داشـتی

انگار شــــب نبـــود که روز ِ شـــــمار بود

با هـــــم گـره زدیم به نرمی دو سبزه را

دل در درون سینـــه ی مـــا بی قرار بود

دستـــان ِما به گرمـی هم احتیاج داشت

چشمــــان ما به سُــکر ِتماشا دچار بود

دلهای سر به راه ِمـــن و تـــو در آن بهار

ماننـــد باد کــــولی و بی بند و بـــار بود

با مـــن کنار آمــــده بود آن شب آسمان

آن شـــب مــــرا بهشت ِ خدا در کنار بود

زیر ِدرخـــــت ِتــــوت ِکهنســــال ِدهکده

یک بوســــه چیــــدم از دهنت، آبدار بود

رقص نسیم وهلهله ی جوی وبوسه،گل

جشنی به زیر تـــــــوت کهن بر قرار بود

یک قلب تیر خورده بـر این تک درخت ِپیر

از روزهــای غــــربت مـــن یــــادگار بود

بیکار یـــک نفـــــــس ننشستیم تا سحر

 فصــــل بهــار فصل طلب فصل کار بود

گفتی به غیـر تو به کسی دل نبسته ام

گفتی ولــــی دروغ ! دلت شرمسار بود

نــــور ِ زلال ِ مــــاه و چـــــراغ نـــگاه تو

غیر از دروغ تــــو همـه چیــــز آشکــار بود

رنگ از رخ شکفته ی شب داشت می پرید

خورشیــــد، نیمـه رخ به سر ِ کوهسار بود

خورشید، کنجکــــاو سرک می کشید و باز

وقــــت ِ وداع و گـــریه ی بی اختیــــار بود

خورشیــــد آمـــــد و شب ِ ما را سیاه کرد

خورشیــــد آمـــــد و دل ِ مـــــا در غبار بود

از دوردست ، شیهه ی اسبی شنیده شد

مــــتا را کــــــدام حـــــادثه در انتظار بود؟

اسبی کــه آمد و به جدایـــــی کشاندمان

! اسبــی که رفت و برد مرا ! بی سوار بود

امســـال دهکده نفسش بوی مرگ داشت

امســـال مثـــل لالــــه دلـــــم داغدار بود

امســـال دار ِ قــــالی ما بی شکوفه ماند

نعــــش ِ هـــــزار خـــاطره بر روی دار بود

یا گــــــل نداده بود نهــــال ِ گلـــی به باغ

یا چشمــــــهای خیس ِمن امسال تار بود

امســــال آن درخــــت تنــــومند تـوت پیر

بـــاری نداد و داد اگــر، مـــــرگ بار بــــود

ای دختـــر ِدهاتی ِ شـــاداب و سر به زیر

امسال بــــی تـــــو دهکده بی آبشار بود

شال سپیـد و صورتــــی و سبز و آبی ات

آویخته بــــه سینـــــه ی خشک کوار بود

بی تو کدام چشمه چه سبزه  کدام گل ؟

کـــــار دل یتیم مـــــن امســـــال زار بود

جای تو بود خالـــی و دســـت غریب ِمن

بی روح و سرد، بــــر سر سنگ مزار بود

 

 مرتضی امیری

/ 1 نظر / 21 بازدید
ز-ج

درود بر شما اشعار زیبا و نابی انتخاب کردید. سپاس